os blogs gastronómicos

Xa o dixo dun xeito inmellorable Another Cow In The Corn

Unha vez que empezamos a mergullar neste mundo virtual da gastronomía galega atopamos unha chea de lugares nos que se fala de restaurantes e viños da Galiza, de receitas tradicionais e modernas, da esencia do bo vivir. Son os primeiros os que nos interesan especialmente... Os restaurantes e os viños galegos... Estes e tamén os de Portugal do norte, punto no que pretendemos diferenciarnos e que, ou ben non sabemos atopalos, ou ben son bastantes menos. Os virtuais, claro, que os físicos son, cando menos, os mesmos.
Co permiso, :), dos seus autores e autoras, na barra lateral incluímos a ligazón directa a aqueles sitios virtuais que, para nós, máis e mellor falan da gastronomía galega.
Bautizamos esta sección de blogs de gastronomía galegos como 'as fontes'. Ou sexa esas fontes que che poñen diante, na mesa, cheas de bocados exquisitos e que non sabes por cal delas decidirte. Probas un chisco aquí, saboreas outro petisco alá, e ao final acabas por probar todo o que tes diante sen prexuízos nin . Logo mesturas os ingredientes e tentas crear a túa propia receita personal. Xa o din os estudosos: todo está inventado, aos que queremos algo 'novo' non nos queda outra que ver o que hai, mesturalo na cocteleira e tentar servilo con novas perspectivas.
Gústame o do Gourmet de provincias... polo que significa e polo que a min me afecta. Eu tamén son un pobre afeccionado de provincias, e, para colmo, de lonxe de onde se coce o pastel aquí na Galiza. Teño catado moitos dos restaurantes que saen nas críticas, claro, algúns deles ata tres e catro veces, pero non podo falar con ningunha familiaridade de Pepe, Marcelo ou Iago... Unicamente os coñezo polas fotos e... pola súa cociña; tampouco creo que sexa conveniente moito máis. Se se trata dun acontecemento de nivel nacional (presentación da páxina Galicia Gastronomía ou do Forum Gastronómico Santiago 2010), teño que fiarme dos blogs gastronómicos como antes me fiaba do xornal; aquí, no sur, estamos un pouco lonxe de Compostela que é onde pasa case todo.
Así que, se quero estar ao día non teño outra que visitar e comer de moitas fontes.

non só de estrelas vive o home

Sempre por estas datas éntrame a mesma dúbida. É xusto o modelo Michelín de cualificación de restaurantes?
Rotundamente non... pero é o que temos, e a maioría seguímolo como os papanatas siguen ao seu deus, e cal modernos pistoleiros marcamos na culata do noso garfo as novas estrelas que visitamos. 'Nas cachas do meu garfo atesouro non menos de trinta estrelas Michelín'.
Por moito que pretendamos sistematizar a análise a base de cuestionarios ou follas de observación máis ou menos especificados, a valoración dun restaurante sempre conleva un compoñente de subxectividade tan grande que chega a desvirtuar todo intento de cualificación.
E non por nada, simplemente porque somos humanos e, por moito que nos esforcemos, resulta imposible controlar todas as variables que nun momento determinado inflúen sobre unha degustación. Poñamos un exemplo; para opinar sobre un restaurante non é o mesmo facelo a partir dun menú á carta que dun menú de degustación; no meu caso concreto case sempre saio moito máis satisfeito dun local cando me decanto polo menú de degustación; pero, que pasa o día que non teño corpo para un menú completo?; se o pido, malo, e se non, aínda peor.
Dos baremos Michelín tense gastado ríos de tinta; que se subxectivos, que se afrancesados, que se nova cociña, que se chauvinismo, que se ciúmes, que sei eu! A verdade é que a cuestión me resulta totalmente indiferente; despáchoa con dez palabras; que as estrelas son sesgadas téñoo máis que claro, son humanas e, como tales, subxectivas, e o sentido do sesgo... tanto me ten.
O que xa non teño tan claro é o efecto que producen en moitos de nós... e tamén nos propios cociñeiros e restaurantes. Abonda con que o santo gordinflón de Michelín bendiga unha casa para santificala.
Coas súas propias manías e sesgos temos en España algunhas outras guías que, cando menos, a min me resultan tan fiables como a biblia-Michelín. Desde hai tempo sinto unha especial debilidade pola guía Campsa (agora Repsol), a Confraría da Boa Mesa e a Real Academía da Gastronomía Española parécenme dúas excelentes tarxetas de visita para avalala. Gourmetour, El País ou Lo mejor de la gastronomía son outros clásicos a ter en conta en España, cando menos, á mesma altura que Michelín.
E que dicir dos cada vez máis numerosos, serios e case-profesionais espazos na web que desde a boa fe, cualidade que non sempre se lle pode adxudicar a moitas guías, nos falan de restaurantes?

comer en porto

Como o prometido é débeda, aquí vai unha primeira entrega sobre os lugares onde comer na cidade do Porto.
A desculpa para baixar, esta vez, era a inauguración da nova temporada artistica no quarteirão de Bombarda (localización). Bombarda é un lugar especial, mírese por onde se mire. Utilizando as referencias, turísticas pero fermosas e inevitables, da torre dos Clérigos e da librería Lelho e Irmão, acabamos de subir a encosta e alí, á dereita, están os azulexos da igrexa do Carmo; do Carmo sae a rúa de Cedofeita, peatonal, e límite este de Bombarda. Tamén podemos acceder por unha ruela que, fronte por fronte e un pouco á dereita da entrada principal dos xardíns do Palacio de Cristal, loce un oportuno letreiro que anuncia as ‘galerías de arte’.

 

Bombarda é un espazo que aos españois pode parecernos inaudito pola inusual concentración de tendas de deseño de interiores, deseño fashion, industrial, de mobles, de moda… e sobre todo polas galerías de arte, e todo nun contorno físico bastante degradado, pero cunha vida, cunha efervescencia e bulicio, de diversión e bohemia, de creatividade e cosmopolitismo que non pode deixar indiferente a ningunha sensibilidade. Por Bombarda hai que pasear á tardiña, con todos os sentidos e, en especial aquel encargado de regular a capacidade de asombro,  abertos a todo, a deixarse guiar polos grafittis, a entrar en cada local, a non mirar de esguello as pintas dos outros, a non permitir que os prexuízos poidan con nós. Tamén, e antes de cear, a animarnos a entrar en calquera dos locais que logo funcionaran como restaurantes pero agora son apracibles salóns de té.

Os principais restaurantes de Bombarda responden aos modelos dun contorno que pretende fuxir dos modelos, locais acolledores, persoais, distintos, moi coidados, desde a decoración, cun forte protagonismo para o deseño e a iluminación, ata a carta, pasando polo servizo, que responde máis aos ditados da propia estética que ás normas da etiqueta. Xa dentro poden sorprendernos por completarse cunha selecta galería de arte, algún, ou cun balcão para a venda de delicatesen, outros, tamén pola actuación musical en vivo, o té da mediatarde ou a zona de copas para a hora nocturna… Posto a destacar en primeiro lugar os que coñezo en primeira persoa, o Artemisia e o Guernica; tamén, e para un unha refeizón máis rápida, informal ou tamén barata, algún dos pequenos locais da Galería da rúa Bombarda.
Artemisia está na rúa Adolfo Casais Monteiro, no número 135. É un  local pequeno, bonito, moi cálido, quizá un pouco escuro para as persoas con problemas de visión. Ofrece cociña internacional baseada en produtos naturais, herbas aromáticas e especias a prezos razoables. Non se trata dunha cociña rompedora nin tampouco de alta cualidade pero, unida aos valores do contorno, interno e externo, termina por compensar e pagar a pena. Artemisia, durante a semana, ofrece un menú que para o diario resulta tentador.
O Guernica podemos atopalo na propia rúa Miguel Bombarda ao final (ou principio), no número 598. A decoración, acolledora, informal, está dominada por unha versión do cadro de Picaso que dá nome ao local. Ofrece unha cociña de fusión entre a mediterránea e a oriental cun resultado máis que decente (Salada verde com queijo de cabra gratinado, Caril de gambas com arroz basmati). Destacar que o chef, Ricardo Teixeira, e despois de traballar no estranxeiro, pasou polo Bull&Bear. É dos que, chegada a hora, se transforma en local de música e copas. 
O 110 Restaurante Bar Galería suma a de galería de arte ás típicas utilizacións dos restaurantes-bar da zona. Ofrece un bocado desde o almorzo á cea; a comida e cea a base de petiscos a moi bo prezo. 
O Clube da Gula, na rúa do profesor Jaime Rios de Sousa 19, mestura a envoltura, casarón palaciego do século XIX, cunha decoración interior minimalista especialmente agradable; o local conta, ademais, cunha pequena e coqueta tenda de produtos gastronómicos de calidade. A cociña pretende ser creativa, ‘pratos reinventados a partir dos sabores orixinais’, 
O Nakité, rúa do Breiner 396, é un restaurante vexetariano con moi boas referencias nos ambientes , 
O Itamae, na rúa de Miguel Bombarda 216, foi o primeiro restaurante xaponés de Porto; hoxe, en novas mans, sigue en primeira liña. Local moi agradable.

Artemisia
Rúa Adolfo Casais Monteiro 135
351 226 062 286
correo-e
web
XPS:
Localización en Google Maps
O Artemisia no blog PortoCool
Michelín: Mencionado
Wine: 3,6/5

Guernica
Rúa Miguel Bombarda 598
Porto
351 226 062 179
XPS:
Localización en Google Maps
Wine: 3,3/5

110 – Restaurante-Bar-Galería
Rúa do Rosario 110
351 916 762 139
correo-e
XPS:
Localización en Google Maps
O 110 no blog PortoCool

O Clube da Gula
Rúa do Prof. Jaime Rios de Sousa 19
Porto
220 934 229
correo-e
web
XPS: 41º 08’ 92” N / 8º 37’ 22” W
Localización en Google Maps

Itamae
Rúa Miguel Bombarda 216
Porto
351 222 011 926
XPS:
blog
Localización en Google Maps
O Itamae no blog PortoCool
NetMenú: 4/5

Nakité
Rúa do Breiner 396
Porto
351 226 002 536
correo-e
XPS: 41º 09’ 01” N / 8º 37’ 32” W
web
blog
Localización en Google Maps