nova estrela michelín

Había tempo que andaba detrás da pista, pero a verdade non contaba con esta irrupción tan espectacular na todopoderosa vermella.
Nova naceu hai apenas dous anos e correu pola rede de xeito imparable. Na miña última revisión de restaurantes galegos (finais 2012, principios do 13), con dentes de leite, ou case sen eles, coma quen di, entraba de cheo na lista dos 100 destacados, e iso con dúas únicas aparicións… pero moi sigificativas e potentes: en Tripadvisor andaba –xa cun número moi impotante de votacións– nun sorpresivo posto 13 entre todos os restaurantes galegos; a xente de Verema puntuaba Nova con 9 sobre 10.

A clave atopámola, de maneira impactante, na propia tarxeta de presentación: un nome sinxelo, directo, mesmo arriscado, que define toda unha filosofía de concebir a cociña de raíces na terra que propugnan.

E a fidelidade ao concepto asoma desde a mesma porta que dá acceso a un local algo sinuoso (tubo estreito con dúas mesas pequenas que desemboca nunha zona máis ancha pero con non máis de 18-20 lugares; por certo, sábado ao mediodía: ocupación total).
Decoración extremadamente coidada coa mentalidade de que menos é máis e o complemento dunhas paredes moi blancas das que colgan exposicións temporais de artistas locais. A cociña, pequena e vista, esténdese á zona do comedor a través dunha ampla meseta para empratar, espazo que ten continuidade nunha mínima barra de espera. Iluminación que xoga con luces frías e quentes e que no recuncho do empratado destaca pola poderosa intensidade do vermello infravioleta que manteña quentes os pratos.

A pesar do limitado do espazo, o comedor disimula as medidas e resulta cómodo e moi agradable; agradécese a non hiper-densidade de mesas que podería dar ao traste coas liñas mestras do local e convertelo nun máis.

O servizo é correcto e moi profesional.
Para os 20 comensais que somos, conto, entre cociña e sala, 10 persoas traballando.

Nova ofrece tres menús pechados: un curto (Básico), un intermedio (Raíces) e o máis longo (Nova); a diferenza, no número de pratos pero tamén na configuración dalgúns deles.

Decantámonos polo menú intermedio (4 entrantes, o peixe do día, a carne do día e dúas sobremesas) que amenizamos cunha botella de Régoa, Amandi do 2009, que funciona á perfección.

Entre os catro entrantes, voto polas carnes: unha papada de porco con cogumelos e unha tosta de brioche con foie e, por riba, variedade de setas autóctonas.
Pola contra, no ravioli con centola sobrábame a sopa de peixe de rocha.

O peixe é unha pescada cocida a baixa temperatura cunha pinga de allada e un ravo, sobre unha cama de repolo, fantástica; a carne do día, un solombo de vaca rubia cociñado con mestría na brasa e acompañado con cenoura e cogumelos, tamén braseados, e un aire dun mollo de trufa; tamén exquisito.
A verdade é que calquera dos dous pratos fortes, sen moitas complicacións, bastante limpos, raian a un altísimo nivel.

As sobremesas, tamén dúas, fánseme un pouco homoxéneas; nas dúas a base é o xeado (un de framboesa e outro de caqui) sobre biscoito; a frambuesa vén cunha tella de laranxa e xelatina de figo, e o xeado de caqui compleméntase cunha mousse moi lixeira de chocolate (neste caso o biscoito tamén era de chocolate).
Disfruto dos dous coma un anano, pero votaría por un chisco máis de diversidade.

Serven o café cuns petits frous que veñen confirmar un dos piares de Nova: o coidado exquisito de todos os detalles.

Globalmente hei destacar dúas ideas que resumen a miña opinión sobre Nova.
Paréceme un restaurante que sen dúbida merece os mellores afagos, mesmo se se trata da codiciada estrela Michelín.
En segundo lugar, estamos anta unha relación calidade-prezo como moi poucas veces coñecín (de aí, creo, unha boa culpa do éxito inicial no boca a boca).
Un prezo total (menú intermedio, viño Régoa, auga, cafés) de 50 euros persoa non é un prezo de churrasquería… pero, nos tempos que corren tampouco é, nin moito menos, disparatado.
O limitado do número de lugares, a cantidade de persoas ao teu servizo, o meco ata nos mínimos detalles… e, en especial, a calidade e trato dos produtos (e a partir de agora, tamén, a nova estrela Michelín no peito), fan pensar nunha factura final significativamente máis elevada.

Restaurante Nova
Julio Sotomayor e Daniel Guzmán
r/ Valle Inclán, 5
32004. Ourense
988 217 933
GPS: 42º20’24”N  7º51’43,2”W
Localización en Mapas de Google
info@novarestaurante.com
www.novarestaurante.com
Estrela Michelín
Guía Repsol
9 puntos Verema
Tripadvisor: lugar 54 de Galicia

restaurante dona branca. palacio de sober

Había tempo que tiña ganas de coñecer as preparacións de Marco Varela.
Desde que escoitei falar del polo primeiro lugar no concurso galego de cociñeiros. Desde que o escoitei falar despois do terceiro no nacional, sen axudas, sen políticos, contra vento e marés.

   

As primeiras impresións do hotel son magníficas.
O xardín, a fonte, o acceso principal, a decoración, o ambiente…
Gran luxo. Como ben se define a si mesmo.
Logo, no exterior, cae un pouco. A sensación que percibo é como de perda de proporcións, todo se fai algo excesivo movéndose nesa perigosa liña que ás veces separa o luxo da chabacanería. Dado que as bases do palacio orixinal do Conde de Lemos son mínimas, ás veces temos a impresión de estar diante dun produto máis do chamado estilo ‘neopazo’.

    

O comedor, o que nos trouxo aquí, resulta moi agradable, confortable, equilibrado, aquí si, nada fóra de lugar, unha interesante mestura de luxo clásico con modernidade, acertados toques rompedores como a decoración a base de fotografías ou os dous paneis vermellos da parede do fondo.
Sentamos a carón dunha ventá con vistas á parte máis fermosa do exterior: a terraza do bar e o pequeno xardín francés.

 

Carta de tradición galega con máis dun retrinco á cociña internacional e enfoques con evidentes aportacións persoais. Pratos que, pola sona, teñen moi boa pinta.
A carta de viños pareceume curta.
Aproveitando que dona Branca participa ‘Na mesa con Cunqueiro’, pedimos o menú de degustación cunqueriano (39€) e un Algueira 2010 para acompañar.

  

Comezamos cos presentes da casa, copa de cava, degustación de aceites e sales, ‘Sopa de melón con virutillas de jamón’ e ‘Brandada de bacalao con huevas de trucha’. A sopa e a brandada, fantásticas. O principio non podía ser mellor.

 

O menú abre cunha ‘Empanada de pulpo’ e uns ‘Canelones de centollo y bogavante’. Os entrantes manteñen a liña dos aperitivos; a empanada, sen tapa, coa base triscante, cama de ceboliña moi pochada e o polbo con pemento por riba; moi ben, rico, conxunción perfecta. Os canelóns, espectaculares, saborosísimos.

   

Despois de ler o menú tiña todas as miñas esperanzas no prato de peixe, ‘Timbal tibio de trucha escabechada y su crema’.  Son adicto á troita e a todo alimento que veña escabechado; a suma dunha boa troita co escabeche promete. E quizá polo exceso de expectativas quedo un pouco desilusionado; a troita está ‘OK’; perfecta de cocción, de textura, de acompañamentos… pero un pouco neutra, fáltalle chispa, quizá no propio escabeche.
Coa carne pásame algo parecido. A ‘Codorniz confitada e higos’, estando boa, non me di nada excepcional; resulta algo gris; a impresión que teño é máis dunha suma de elementos que dun prato único e redondo.

   

Coa primeira das sobremesas recobramos parte das sensacións perdidas. ‘Requesón con miel de la Ribeira Sacra’; o requeixo, case escuma, suavísimo ao tempo que ateigado de sabor, toque perfecto de mel licuada que dá dozura e non chega a empapuzar, améndoas garapiñadas que outorgan o toque de solidez ao prato. A ‘Tarta de Mondoñedo’, unha especie de deconstrución: o biscoito denso, con améndoas picadas, xugoso, acompañado con froitos vermellos e xeado de canela.
Para acompañar os doces pido un Pedro Ximénez.
Sen dubidar prefiro outros viños de sobremesa, menos densos, non tan pasificados, menos empalagosos, máis suaves. Sendo entre si moi diferentes, un Tawny con anos, un Moscatel de Setúbal, un Moscatel de la Marina…

    

Cafés, chupitos de herbas e licor café e petit-fours (nube, gominola, chocolate branco e trufa) por conta da casa.
Saímos por 44 euros.

     

Toda comparación resulta odiosa. Sobre todo se pretendes facelo entre dous locais nos que pagas practicamente o mesmo. pero nun deles por dous comensais e noutro por catro (ver Hotel-Restaurante The Yeatman).
Vista en conxunto a comida paréceme ben. Coidaría ou puliría os pratos principais e a valoración global subiría sensiblemente.
En contra de dona Branca xoga a localización. Fóra dos circuítos, das rutas, a case 150 quilómetros (e outros tantos de volta) se vas de Vigo.
Claro que para min é case como volver a casa. A familia do meu pai, e el mesmo, eran os ‘Reis’ de Canabal e tiveron moito que ver coa estación de Renfe.

    

E se aproveitas a excursión para saborear a estrada que sube de Ourense a Monforte abeirando o Miño, se paras nos Peares, se coñeces o Sil, os canóns, os socalcos, o Miradouro dos Torgas, San Estebo, San Pedro de Rochas…, tés o desprazamento máis que amortizado. (Ver localizacións en Mapas de Google)
Restaurante dona Branca Hotel Palacio de Sober
Chef: Marco Varela
Camiño do Palacio s/n
Sober
27460 Lugo
Teléfono: 982 455 182
Fax: 982 460 449
E-Electrónico
Web
GPS: 42º27’46.27”N  07º34’50.04”W
Localización en Mapas de Google