raiando a perfección en yayo daporta

Despois dun arrechuchón que puido chegar a ser serio, hoxe regresamos ao campo de batalla.
E nada mellor que facelo na compaña dun grande.

Aproveitando un Groupon (ver Pepe Vieira), reservamos para o xoves 31 de xullo, día no que, casualmente, empeza a festa do Albariño. Alá para as dúas e media o comedor estaba ao completo.

Para abrir as papilas, un impactante Cóctel de albariño en dúas texturas e temperaturas (xeado e picado no fondo, e escuma morna por riba); non se lle pode pedir máis; ten de todo; beleza, sabor, oportunidade, texturas, temperaturas...

Seguimos coa Terrina de foie sobre pan de regalicia e Empanada aberta de sardiña da Real Conserveira. Servidos ao tempo sobre pizarra; dous bocados incribles, cada un no seu estilo; sorprende a base de empanada coa cama de zaragallada clásica e a xoubiña en lata por riba.

Na Breva recheada de tartare de atún con sopa fría de allo porro e alfábega, atopamos un novo e marabilloso contraste de texturas e temperaturas.

Mexillóns en tempura sobre crocante de arroz e algas coa escuma da súa cocción. Nunca fun de mexillóns, pero bocados como este fan cambalear as propias esencias.

Xurelo grellado co seu propio mollo e xudías, ovas de pez voador e wasabi. O toque afumado e o picante (non excesivo) dan vida a un peixe tan agradecido como maltratado.

Pescada rebozada en pan relado groso (o xaponés panco) e ovas de peixe voador e maionesa de (?), para min unha das estrelas do día; se están ben elaborados (que moitas veces vaia por deus...) gosto moito destes rebozados de inspiración oriental; o apoio das ovas vai perfecto.

A Faceira de tenreira con crema de pataca e brotes, está ben, correcta, sen estridencias, quizá o preparado máis esperable de todos.

Mousse xeada de queixo de tetilla, escuma de marmelo e redución de licor café. Seica é unha das estrelas do momento de Yayo Daporta; e non é para menos! Nun senso diametralmente oposto, moi próximo ao cóctel do principio. Fantástico.

 

Por fin, a Sopa de chocolate branco con xeado de froitos vermellos e tella de sésamo resulta ser unha deliciosa mestura de doces e agres.

Con un vaso de viño para cada un e unha botella de auga (os cafés non puidemos tomalos pois acababa a hora e o coche quedaba en franca posición dos amigos da grúa), creo lembrar que foron 69 € os dous menús completos.
E o mellor do caso, estaban pagados desde mediados de febreiro.

De Yayo Daporta pouco novo queda por dicir. Perfecto. Todo resultou absolutamente perfecto. Yayo está, dos galegos actuais, entre os meus tres ou catro favoritos.

O que si querería insistir na bondade dun modelo ao que nos estamos afeccionando e, sobre todo, na profesionalidade duns craks que, malia ser un menú, digamos, entre comiñas, “de oferta”, non rebaixan nin medio milímetro ningún de todos os ingredientes que os levaron a estar onde están na constelación de grandes cociñeiros galegos.

Chapeu!

redescubrindo acio

Tivemos a fortuna de coñecer Acio nos seus anos mozos.
Xa daba que falar pero non como agora, que está nun momento no que alcanza cotas de máxima proxección. Este 2013 que xa remata foi para Iago Castrillón e Eva Pizarro un ano máxico, en especial no Madrid Fusión.

Nunha primeira ocasión fomos ao grande e probamos un –daquela aínda asequible- menú de degustación. Lembro que quedamos flaseados.
Logo alabamos a súa decisión –aínda innovadora nestes nosos lares- de incluír na proposta un menú diario –Menú expréss en Acio-, unha opción moito máis que recomendable para o día a día en Compostela.

Hoxe, aproveitando a visita de Alfonso e José, tocaba a unha comida do tramo medio, da carta. Cómpre dicir que non escollemos o mellor día. Para un restaurante que basea a súa oferta no mercado do día, poucas datas haberá máis nefastas que un 26 de decembro…
Ou quizá si. Este 26 de decembro de resaca do vendaval-temporal de toda a vida, si, ese que agora deron en bautizar como ‘cicloxénese explosiva’.

A carta ficaba claramente resentida: nada de peixe e nada de verduriñas frescas. Malia todo, menos mal que fomos cedo, o comedor estaba completiño.

Abrimos cunha tapa especialmente deseñada para estes días: unha reinvención do bacallau con coliflor: unha crema con tropezóns e un aire de escuma por riba. Evocadora e deliciosa.

 

De entrada tiramos pola Ensalada morna de verduras e paspallás escabechado e a Menestra de setas con ovo de curral e zume de ave. Ben. Eu teríalles agradecido unha chispiña de alegría –no meu caso, o paspallás, unhas pingas de acidez-.

Fabas de Lourenzá con setas de tempada e Roial de lebre con marmelo caramelizado. As fabas, a falta das setas de tempada, con bacallau. Quizá mellor. Son fanático do bacallau e esta potaxe estaba fantástica.

Lembraba doutras ocasións a boa man de Iago Castrillón para as sobremesas e a verdade non saín defraudado. Milfollas moi aireada de mazá con crema pasteleira; Laranxa de Valencia, brownie de laranxa, xeado de azar, picado de sanguina….

A miña milfollas exquisita. As ‘mil follas’ son de mazá cristalizada, a base, unha masa follada boísima e a crema… Da mestura só podo dicir que aínda a teño o sabor no padal.

Unha boa comida, asequible de prezo (40 euros por cabeza), e na que unha parte do éxito chegou da man do viño que escolleu Alfonso.
Esencia de Fontana, selección. Un DO Uclés, 100% tempranillo. Un viño moi rico, moi redondo, moi agradable, deses que anima a tirar por DDOO menos comerciais.

de cando as cousas están ben feitas

Podemos comezar polo nome.
Desde que inaugurou, pasaron apenas dous meses. Neste tempo o ruxeruxe dixital non parou de falar deles, desde as redes sociais ata os blogs máis sibaritas.
Tampouco no murmurio constante dos iniciados do que se coce en Vigo sen que os seus gostos pasen pola rede.
Onte fomos probar o seu sonado menú do día e comprendimos o porqué.
Grazas ao ruxeruxe, un vernes, a pouco máis das dúas, no RuxeRuxe non quedaba mesa no comedor.

O RuxeRuxe está na rúa México, na cerna dunha zona viguesa especialmente activa no que ás cousas do comer se refire.
Despois dalgún que outro intento de recuperación fracasado, O RuxeRuxe vén ocupar o local dun vello amigo, un pioneiro que, en tempos de seca, cando a oferta de restauración en Vigo resultaba escasa e aburrida, marcou camiño en moitos aspectos; falamos, como non, de Doméstica Causa (a onde terán ido todos aqueles recordos do vello Tamberlick?).
Dúas zonas perfectamente diferenciadas, a entrada, viñoteca-tapería, con barra e mesas informais, e o comedor, ao fondo.
Ambiente e decoración alegres e desenfadados, variado e ecléctico no tocante a feitura de mesas e cadeiras na busca do deseño equilibrado.

A oferta é completa e variada cunha proposta de viños moi interesante.
Carta de tapas (Leitón prensado con emulsión de 'ajoblanco' e tallaríns de porro, Tempura crocante de mexillóns e algas, Ovo de curral a baixa temperatura con fungos e feixonciños...) con prezos que van desde o 4 ata os 11 euros.
Menús: curral, curral especial e menú do día. Os menús curral constan de entrante, prato e sobremesa e custan 15 e 20€ respectivamente.

O menú do día é, tamén, de primeiro e segundo pratos, que, xunto co pan, a bebida e café ou sobremesa, van aos 10,50€ no comedor e a 9,50 na zona de viñoteca. Son dúas opcións de elección para cada momento e cambian diariamente. Pódense consultar no Faceboock do RuxeRuxe.
Por último está a carta, con encabezamentos coidados e suxerentes:
Para quitar a fame (Carpaccio de carne vermella, vinagreta suave de verduras asadas e lascas de arzúa curado, A nosa vieira á galega, crocante de pan e vidro de pemento...; entre 6,5 e 12 euros);
Sen escamas nin espiñas ("Da lonxa depende", Pescada ao vapor con espinacas, san Simón cremoso e a súa pataca, Bacallau confeitado ao aceite de allos, risotto de trigueiros e tomatiños; arredor dos 15€);
Bestas e Fuciños (Leitón confeitado con puré de coliflor e tamarindo, Solombo de porco "de castaña", crema de marmelo e salteado de fungos...; sobre os 16€);
Só larpeiros (Tortiña de améndoa con mousse de Cebreiro e cristal de mel, Torrixa caramelizada ao ron torrado con xeado de canela, Sorbete de froitos vermellos -apto para celíacos-...; sobre os 4,5€ de media).
Tamén carta de dixestivos.

Ao non haber mesa no comedor, sentamos na viñoteca. Tocounos un mal lugar, de paso, de comunicación entre espazos, pero aínda así a comida resultou agradable e non tan exposta como cabía esperar. Ademais era zona de 9,50€.
O servizo é atento, agradable, dilixente, profesional; malia ausencia de tontería no proxecto, sabe perfectamente por onde se move.
Respecto ao proxecto, pouco queda por dicir que non estea xa escrito. Simplemente que nace da amizade de dous profesionais dos fogóns, Carlos e Gerson, ou Gerson e Carlos, que tanto monta... Entre os dous, paso por unha boa media ducia das cociñas viguesas que máis están a dar que falar. A idea, cociña de mercado con concepcións actuais nas que se coida ata o mínimo detalle, desde o trato ata a presentación do pratos; pasando por algo tan atípico nun menú do día como pode ser un snack oferta da casa (uns bocadiños de queixo magníficos).
E todo con algo tan importante nos tempos que corren como é o realismo, a adecuación ás circunstancias sen renunciar aos principios e aos pequenos detalles (ou sexa, prezos marcados cos pés na terra).

Hoxe, de primeiros, unha Cazoliña de feixóns verdes con chourizo e pataca, e a Crema de porros con carochos. Sorprende que o chourizo dos feixóns (moi rico, de moi boa calidade), vén fritido e sen cortar, por riba; sen embargo, e estando os dous a un gran nivel, quedo co sabor e a suavidade da miña crema.

Segundos: Albóndegas de tenreira en mollo de cervexa, e Grellada de peixes con pataca rota e emulsión de allos tenros. Pido as albóndegas; veñen sobre unha camiña de arroz branco e o mellor afago que podo facer delas é que, sen ese chisquiño de especias, ben poderían ser as de casa. Pero nesta ocasión quedo cos peixiños na grella, no seu punto, con esa variación de alioli moi suave que resulta un acompañamento magnífico.

A miña sobremesa foi un Flan de queixo afumado con toffe e as Carmenes pediron a Mousse de mascarpone e froitos exóticos. A cada cal mellor.

Por se alguén ten a dúbida, as racións son abundantes e non hai sorpresas: coas cañas de bodega pagamos 9,50€ cada un.

Cando as cousas se fan ben desde un principio, e á apócema de catro boas mans para a cociña se lle engaden unha pingas de orixinalidade, un petisco de pés na terra, un puño de profesionalidade e mans cheas de ilusión e traballo, o éxito está garantido.

Espero que lles vaia ben.
E, utilizando o meu clásico baremo de puntuación, que eu poida velo e gozalo de novo; paga a pena.

RuxeRuxe. Espacio Gastronómico 
Carlos Barreira e Gerson Iglesias
r/ México, 10
36204. Vigo.
Teléfono: 886 490 969
E-Electrónico
Web
Localización en Mapas de Google
GPS: 42.233536ºN  8.715234ºW

celebrar cada día coma se fose unha festa...

A cita é de Carlos de la Cruz Iglesias, do seu relato Regreso a Itaca, gañador do III Concurso de Micro-Relatos Martín Berdugo.

Copio da etiqueta traseira da botella de Martín Berrugo, Crianza de 2006, Ribera do Duero que nos bebemos co menú de degustación da Gastromanía, Casa de Xantares.
Grazas á comida, o día converteuse nunha festa.

En plena reflexión sobre o que resulta asumible e o que non, sobre o prezo e o valor do que comes, sobre a necesidade de recortar gastos e seleccionar cada vez máis os restaurantes aos que vamos... nun momento no que acosan as conciencias por uns prezos que poden escandalizar e un gastos que poden chegar a ser indecentes, atopamos esta perla ata agora oculta para nós.

O Gastromanía está en Palmeira, en plena estrada xeral que vai de Ribeira á Pobra, nun emprazamento que a verdade non anima demasiado.
Logo, cando entras, a cousa cambia: local pequeno, decorado nunha psicodélica estética 'anos 60', con toques divertidos e desenfadados que lle dan personalidade e fan que o comedor resulte acolledor e agradable.

A sensación de acollemento aumenta coas atencións do camareiro, un rapaz novo que sabe estar á altura do guión, amable, próximo, con chispa, moi correcto. Mesmo rebela algúns dos secretos da cociña...
Tiñamos reserva de mesa pero non de menú, e seica serven menú de degustación unicamente por encargo; solícito vai á cociña e despois dun bocado (o necesario para montar unha proposta de 6 pratos) regresa para sometelo á nosa aprobación.
Sen necesidade de coñecelo polo miúdo dicimos que si, que está ben, e pedimos para acompañalo unha botella pequena do viño antes mencionado e unha de auga (do tempo, que o día está de cans).

 

Como para alabar as bondades dos pratos individualmente me faltan calificativos (abondaría co 'fantástico'), e antes ou despois caería na repetición, resumir en que se trata dun menú realmente especial.
Aí van, por orde, os pratos que, por certo, coinciden cunha carta que resulta non moi longa pero si atractiva e a prezos moi asequibles:
Un caldiño ardente para abrir boca e quecer os corpos.
Os buñuelos de bacallau (cen por cen pataniscas portuguesas).
O salpicón de peixe sapo e lagostinos con xema de ovo.
Arroz negro con chopos.
A pescada en tempura sobre base de cebola e pemento.
O lombo de vaca con setas.

Os pratos, quizá, un pouco excesivos para o número de propostas.
Chegamos con dificultade á carne e non a valoramos na que creo sería a súa xusta medida: foi o bocado que menos me convenceu. Pola contra, e de ter que destacar, o arroz pareceume excepcional, e, a continuación o salpicón.

Momento doce: unha torta-empanada de mazá sobre masa follada acompañada de crema de iogurt con vainilla; morniña, acabada de saír do forno, contraste de temperaturas, de texturas, de sabores... gustoume moitísimo.

O menú deste Gastromanía que vides de escoitar ten un prezo de 30€ (30!!!) por persoa; xunto coas bebidas ímonos a pouco máis dos 35.

Ah!, xa me esquecía! :)
A alma mater deste local e artífice do menú é Nacho Rodríguez.
Se a miña información é correcta, antes de pórse pola súa conta aprendeu dos fogóns de Atrio (Cáceres), España (Lugo), Solla...
O resultado: as ideas perfectamente claras nunha liña de sinxeleza e autenticidade case a contracorrente que hai que agradecer.
Produto (basicamente do mar de Arousa). Mercado. Sinxeleza. Pureza. Técnica. Ausencia absoluta de concesións á galería, nada de efectismos nin disfraces, ningunha sorpresa. A pescada, por exemplo, pescada, cun aire de cocción y un rebozado perfecto, sen máis (pero tampouco menos).
Pequenos toques (pan morniño) que fan pensar nun local de prezo disparado.

En resumo, produto de mercado, tratado con moito sentido e agarimo e a un prezo que anima a volver canto antes para probar novos bocados da sabia man de Nacho Rodríguez. Gustoume moitísimo.

Gastromanía Casa de Xantares
Nacho Rodríguez Bello 
Rúa do Norte, 22
Palmeira.
15950. Ribeira.
Teléfono: 687 746 302
Localización en Mapas de Google
GPS: 42.583721ºN   8.957389ºO
E-Electrónico
Web (en construción)
Web (en Wix)
Facebook

unha experiencia inolvidable

Unha vez feitas as presentacións -Unha segunda vida para o Loxe mareiro-, hoxe toca lembrar o que foi a nosa comida no Loxe Mareiro.

Finais de xullo, o día non está para praias, son arredor das dúas e trinta e o Loxe mareiro ten todas as mesas do comedor cubertas; hai xente na mesa da cociña e un par de grupos na explanada. No comedor, en total, non son moitos máis de vintecinco lugares, pero iso si, ben amplos; cabe a posibilidade de que en caso de necesidade 'inviten' a outra xente a sentar na túa mesa.

 

Como xa dixemos, o local resulta moi agradable, ambientación e vaixela orixinal e abertamente rústicas; desde a nosa mesa, se miro á fronte vexo a Iván Domínguez a trebellar nas súas cazolas, á dereita, e a través da porta, o mar parcelado de Carril, e por atrás, pola fiestra sempre aberta, a illa de Cortegada medio agochadas detrás dun barquiño.

 

A carta do comedor presenta sete entradas, tres peixes e cinco sobremesas.
Entradas: Ensalada normal, Peixiños, Ensaladilla, Chinchos en escabeche, Ameixas from Carril e Salpicón de peixe sapo.
Tres peixes: Pescada á romana, Tallada do peixe do día e Peza enteira do peixe do día.
Sobremesas: Piña en almibre, Amorodos con nata, Flan, Arroz con leite e Xeados feitos na casa.

O peixe do día normalmente non é un senón varios, tanto para servir por racións (talladas) como enteiro para toda unha mesa. Ademais, Iván, que é quen nos atende, ofrece algún marisquiño e, disque falando con el, pode atopar por aí algunha solución para os carnívoros.
Algúns dos peixes do día de hoxe son: lura (enteira), solla (enteira, para dúas persoas), xarda de ración, sanmartiño para talladas...

Non hai dúbida de que os de 2.0 saben vender o produto. O servizo á amable e próximo, familiar e distendido, en permanente esforzo por manter vivo o 'sentimento' do Loxe mareiro.
O pan, marca da casa. Cocido en Compostela con receita propia baseada en tres grans diferentes e un chisco de auga de mar.
A selección de viños é limitada e centrada exclusivamente en galegos. Pedimos o único tinto, un Ventura (mencía), por copa.

O saúdo do cociñeiro vén en forma dun excepcional gazpacho de amorodos. O toque que dá o amorodo, ademais de na cor, é dunha extrema sutileza que reforza o sabor do propio gazpacho.

De entradas pedimos os chinchos en escabeche e os peixiños (xoubas). Os chinchos, para o meu gusto, demasiado comedidos co vinagre; as xoubas, pola contra, fóra de serie: con pementos de Padrón, rebozadas de xeito maxistral; o rebozado crocante, fino, saboroso, mantén intacto o sabor a mar dunas xoubas que semellan aínda vivas.

 

Cos peixes, xarda de ración e tallada de sanmartiño, volvemos ás andadas: mar en estado puro cun tratamento de auténtico mestre. A verdade é que non sei por cal dos dous decidirme, os dous, simplemente fantásticos. Quizá, de novo, o rebozado do sanmartiño, maxistral, mantén intactos todos os zumes do peixiño.

Xeado caseiro de piña e amorodos con nata.
Pido café estilo portugués, o dedal de café negro, puro, intenso, ardente. Sensacional, tal como foi pedido, como moi poucas veces acertan a sacalo en España...

E agora vén o único 'pero' da comida. Polo anterior pagamos algo máis de 40 euros por persoa. Pareceume un pouco desproporcionado.
Os propios promotores falan do concepto 'taberna mariñeira' ou 'chiringuito', ou 'casa de comidas'..., e, efectivamente, nas súas formas externas non se trata doutra cousa. Mesas de piñeiro corridas, ás veces para compartir, sen mantel, pratos esmaltados, vasos de vidro basto, paredes encaladas, sillas de formica, botellas de gasosa facendo as veces de floreiros..., en fin, todo estudado, medido, elixido adrede na procura dunha estética moi concreta, a anunciada na filosofía do local.
Falamos de xoubas, xarga, un par de bólas de xeado e un vaso de viño.
Certo, produto de primeira calidade; certo, a man dun gran cociñeiro que debe ser valorada economicamente... pero... falamos de media ducia de xoubas e dunha cabala pequena nun local intencionadamente rural, que apenas ten unha semana de vida, que non ten inversión en adega...

Gustoume o Loxe Mareiro, moito, ata diría que me encantou se non fose porque iso de 'encantar' non funciona demasiado ben en galego.
Gustaríame volver para esa marabilla que debe ser a Mesa da cociña (9 'pases' ou pratos a partir de 45€), mesmo tiraría polo #Abastada, no que a maridaxe aínda subiría o prezo...
É posible que volvamos para tomar unha caña con media ducia de navallas, ou con un bocado do bonito ben bonito...
Pero sempre sabendo ao que imos.

Nos tempos que corren quen máis quen menos habemos de pensar ata cinco veces antes de pasar dos 40€ por comensal (e incluso dos 30...).
No Salnés hai moita e moi boa oferta e, non sabedes canto desexo equivocarme, a proposta do espazo 'comedor' do Loxe Mareiro (oferta-prezo) non teño nada claro que chegue a resultar competitiva.

Loxe Mareiro 2.0 
Iván Domínguez
Aduana 56, Carril
15703 Vilagarcía de Arousa
Teléfono: 986510667
Móbil: 645053470
E-Electrónico
Web
Localización en Mapas de Google
GPS: 42° 36' 46.92"N   8° 46' 35.86"W