constatación de vellas (e moi boas) sensacións

Na liña das ofertas de webs de ‘compras colectivas’, hoxe tocaba revisitar o Eirado da Leña, en Pontevedra.

Neste ocasión todo estaba claro, non había lugar ás dúbidas; a páxina da venda (groupon) especificaba cada paso do menú coas bebidas correspondentes no caso de optar pola maridaxe (que foi a que nós escollemos). O menú para dúas persoas (59,90€ ou 79,90€ para a opción maridaxe) constaba de:

• Vermú gallego (opción con maridaje)
• Snack del día.
• Capuchino de boletus edulis, patata de Xinzo y Cantaharellus tubiformi (opción con maridaje: D.O. Ribeiro).
• Anchoa del Cantábrico San Filippo, crujiente de pan artesano con semillas de amapola y requesón de As Neves con aceite de oliva virgen extra (opción con maridaje: D.O. Ribeiro).
• Vieiras lañadas y ahumadas con palos de vid albariña, jugo de codium y emulsión de sus corales (opción con maridaje: D.O. Rías Baixas).
• Pescado del día, espuma de zanahoria y jengibre, remolacha y cebolletas glaseadas (opción con maridaje: D.O. Rías Baixas).
• Foie a la plancha, compota de frutas de temporada y pétalos escarchados (opción con maridaje: D.O. Jerez).
• Prepostre, dependerá del que dispongan en el día (opción con maridaje: D.O. Jerez).
• Maracuyá, coco y frambuesa (opción con maridaje: D.O. Navarra).
• Brownie de chocolate amargo, crema de chocolate blanco y haba tonka, helado de café (opción con maridaje: D.O. Navarra).
• Tronco de trufas y chocolates (opción con maridaje: D.O. Navarra).
• Pan.
• Café.

Todo exacto… e perfecto.

O local é pequeno pero non resulta agoniante. En xeral mantén os materiais e a atmosfera da vella casa da praza da Leña de Pontevedra na que se sitúa.
A comida, servida a un ritmo apropiado, resulta un éxito desde o primeiro momento.

Resulta imposible decidirse por un dos pratos; cada un agochaba a súa pequena perla, o seu toque de graza e orixinalidade, mesmo na presentación, coa traca final dos petits fours servidos nun tronco de videira.

Por concretar. No noso caso, o snack do día –acompañando ao vermú– consistía nunhas saborosísimas olivas, tamén cen por cen galegas, do Xurés (Eiros de Iria ‘Agricultura emocional’). O peixe, robaliza. A pre-sobremesa, gin-tónic.

Os viños: Ribeiro Antonio Montero, Albariño Xion, Moscatel semiseco Botani, Oloroso seco de Xerez Hidalgo.

En resumo, unha comida absolutamente recomendable, dun xeito moi especial se se consegue con bonos.
Algo moi semellante está na páxina do grupo Nove cun menú consistente en 1 Snack, 3 Entradas, 1 Peixe ou Carne, 1 Presobremesa e 2 sobremesas, con Café, té e Petit fours, por 80€, ou 110€ con maridaxe.

Eirado da Leña
Iñaki Bretal
Praza da Leña 3
36002 Pontevedra
986 860 225
web
oeirado@hotmail.es
GPS 42° 25’ 95.8” N   08° 38’ 59.4” W
Localización en Mapas de Google
Guía Repsol: Recomendado 
Michelín: Citada
Verema: 7,8 puntos

a árbore da veira

En abril de 2011 resumía o noso paso por Alborada como Unha comida memorable. 
Logo, e sen rubor, chegaba a incluír aquela comida entre os meus particulares referentes gastronómicos e a Luis Veira ao nivel de Toñi Vicente ou Sergi Arola.
Por fin, e tras dura batalla con nomes como The Yeatman ou o DOP de Rui Paula, aquela comida, aquela experiencia no Alborada,  pasaría á nosa pequena historia como a comida máis satisfactoria do ano 2011.

Hoxe, tres anos despois, xa era tempo de coñecer o proxecto particular de Luis Veira, tamén en A Coruña: A árbore da Veira.
E nesta mañá de sábado de decembro, bastante desapracible, alá nos fomos.

Fotos 1 e 4 da web do Árbore de Veira

O local é pequeno; estreito na entrada, con zona de espera, e máis aberto ao fondo. Seis mesas; todas ocupadas (non é doado conseguir mesa).
Decoración moi limpa e clara, especialmente agradable, con referencias constantes á natureza e detalles pouco usuais que dan unidade e personalidade e que se agredecen (os grandes fotomurais das paredes ou as esculturas que adornan todas as mesas).
Servizo perfecto.
Dous menús diferentes: o raíz, formado por snaks, 8 pratos, 2 sobremesas e petit fours, e o árbore, a base de snaks, 12 pratos e 3 sobremesas. 50 e 65 euros respectivamente. A lista de viños é limitada (arredor de 30 referencias) e non moi usual, pero seica foi elixida específicamente para satisfacer diferentes gostos e prezos e, en todo caso, unha maridaxe perfecta cos menús.
Decidímonos polo menú raíz e por un Romántica, crianza da Ribeira do Douro, de 2011. Boa elección.

  

Os snacks, por orde de aparición: Gin fizz, olivas sféricas, manteiga de tomate e pemento, crukis de roquefort e paixón, cucurucho con tartar de xurela, caramelo de cebola con bacon e avelá, camarón tomando o sol.
Uns máis dominantes, outros dominados eles mesmos pola sutileza da preparación ou mesmo da presentacion; todos ricos; sen preferencias.
Podo reproducir, textuais, os entretementos, pois unha folla de oblea co nome de todos eles forma parte dos propios snacks.
A partir de aí, a miña feble memoria pérdese nunha amalgama de sabores, olores, texturas, imaxes…; dos oito pratos apenas sei informarvos máis que de pequenos detalles.

Os espaguetis de pemento, a xa famosa cereixa de foie, as vieiras, a navalla (a que para min talvez foi o bocado máis plano), o saquiño de masa de arroz co mollo de cogumelos, o fantástico guiso de setas con ovo a baixa temperatura (fotos 5 e 6, antes e despois de remexer o ovo co resto de compoñentes), a sorpresiva pescada sobre caldo de repolo (outro momento estelar) e, xa por fin, a carne con verduriñas.
Agora, ordenando as fotos, vexo que foron nove e non oito os pratos.
Mellor. Un momento máis para gozar dunha auténtica festa dos sentidos. Un menú con moito de galego, con enormes doses de creatividade, con diversidade de produtos e técnicas, con auténtica mestría.

 

Das sobremesas, xa vedes, a interpretación en tres variacións dunha mazá (xeado, zume e torta) e a torrada.

Claro que, estando xa todo o peixe vendido, aínda quedaba outro momento ‘distinto’, de éxtase, de pura creatividade (e nunca mellor dito).
Cos cafés, os petit fours son presentados por un dos cociñeiros que, paseniño, explicando todos os pasos e ingredientes, vai despregando cada bocado sobre un lenzo en branco co resultado final que vedes abaixo.

 

Xa vedes, comparada con outras, nesta entrada non dou demasiados detalles.
Quizá polas eivas da memoria.
Tal vez porque empezo a facerme maior e vou aprendendo que nisto das cousas do comer non é cuestión de diseccións, de análises a fondo, de tentar descubrir ingredientes ocultos, de memorizar…
Non.
Todo debe reducirse a sentir e gozar do momento.
A cociña, como escribía Grombich da arte, non hai que entendela, non, só sentila.

E a Árbore de Veira está na vangarda dos restaurantes galegos deseñados, de punta a rabo, para facernos sentir.
Un último comentario. Nos tempos de crise (e tamén nos de vacas gordas), o custo é un aspecto ao que estou a darlle unha importancia crecente; paréceme case de milagre que o menú ‘curto’ (!!!) de Luis Veira que acabades de gozar comigo se vaia ‘soamente’ aos 50€.
Chapeu.

Árbore da Veira
Luis Veira
Rúa san Andrés 109
15003 A Coruña
Teléfono: 981 078 914
Web
Pecha o domingo
GPS: 43° 22' 9.0552" N  08° 24' 14.3964" W
Localización en mapas de Google
Repsol: 1 sol
Michelín: 1 estrela
TripAdvisor

nova estrela michelín

Había tempo que andaba detrás da pista, pero a verdade non contaba con esta irrupción tan espectacular na todopoderosa vermella.
Nova naceu hai apenas dous anos e correu pola rede de xeito imparable. Na miña última revisión de restaurantes galegos (finais 2012, principios do 13), con dentes de leite, ou case sen eles, coma quen di, entraba de cheo na lista dos 100 destacados, e iso con dúas únicas aparicións… pero moi sigificativas e potentes: en Tripadvisor andaba –xa cun número moi impotante de votacións– nun sorpresivo posto 13 entre todos os restaurantes galegos; a xente de Verema puntuaba Nova con 9 sobre 10.

A clave atopámola, de maneira impactante, na propia tarxeta de presentación: un nome sinxelo, directo, mesmo arriscado, que define toda unha filosofía de concebir a cociña de raíces na terra que propugnan.

E a fidelidade ao concepto asoma desde a mesma porta que dá acceso a un local algo sinuoso (tubo estreito con dúas mesas pequenas que desemboca nunha zona máis ancha pero con non máis de 18-20 lugares; por certo, sábado ao mediodía: ocupación total).
Decoración extremadamente coidada coa mentalidade de que menos é máis e o complemento dunhas paredes moi blancas das que colgan exposicións temporais de artistas locais. A cociña, pequena e vista, esténdese á zona do comedor a través dunha ampla meseta para empratar, espazo que ten continuidade nunha mínima barra de espera. Iluminación que xoga con luces frías e quentes e que no recuncho do empratado destaca pola poderosa intensidade do vermello infravioleta que manteña quentes os pratos.

A pesar do limitado do espazo, o comedor disimula as medidas e resulta cómodo e moi agradable; agradécese a non hiper-densidade de mesas que podería dar ao traste coas liñas mestras do local e convertelo nun máis.

O servizo é correcto e moi profesional.
Para os 20 comensais que somos, conto, entre cociña e sala, 10 persoas traballando.

Nova ofrece tres menús pechados: un curto (Básico), un intermedio (Raíces) e o máis longo (Nova); a diferenza, no número de pratos pero tamén na configuración dalgúns deles.

Decantámonos polo menú intermedio (4 entrantes, o peixe do día, a carne do día e dúas sobremesas) que amenizamos cunha botella de Régoa, Amandi do 2009, que funciona á perfección.

Entre os catro entrantes, voto polas carnes: unha papada de porco con cogumelos e unha tosta de brioche con foie e, por riba, variedade de setas autóctonas.
Pola contra, no ravioli con centola sobrábame a sopa de peixe de rocha.

O peixe é unha pescada cocida a baixa temperatura cunha pinga de allada e un ravo, sobre unha cama de repolo, fantástica; a carne do día, un solombo de vaca rubia cociñado con mestría na brasa e acompañado con cenoura e cogumelos, tamén braseados, e un aire dun mollo de trufa; tamén exquisito.
A verdade é que calquera dos dous pratos fortes, sen moitas complicacións, bastante limpos, raian a un altísimo nivel.

As sobremesas, tamén dúas, fánseme un pouco homoxéneas; nas dúas a base é o xeado (un de framboesa e outro de caqui) sobre biscoito; a frambuesa vén cunha tella de laranxa e xelatina de figo, e o xeado de caqui compleméntase cunha mousse moi lixeira de chocolate (neste caso o biscoito tamén era de chocolate).
Disfruto dos dous coma un anano, pero votaría por un chisco máis de diversidade.

Serven o café cuns petits frous que veñen confirmar un dos piares de Nova: o coidado exquisito de todos os detalles.

Globalmente hei destacar dúas ideas que resumen a miña opinión sobre Nova.
Paréceme un restaurante que sen dúbida merece os mellores afagos, mesmo se se trata da codiciada estrela Michelín.
En segundo lugar, estamos anta unha relación calidade-prezo como moi poucas veces coñecín (de aí, creo, unha boa culpa do éxito inicial no boca a boca).
Un prezo total (menú intermedio, viño Régoa, auga, cafés) de 50 euros persoa non é un prezo de churrasquería… pero, nos tempos que corren tampouco é, nin moito menos, disparatado.
O limitado do número de lugares, a cantidade de persoas ao teu servizo, o meco ata nos mínimos detalles… e, en especial, a calidade e trato dos produtos (e a partir de agora, tamén, a nova estrela Michelín no peito), fan pensar nunha factura final significativamente máis elevada.

Restaurante Nova
Julio Sotomayor e Daniel Guzmán
r/ Valle Inclán, 5
32004. Ourense
988 217 933
GPS: 42º20’24”N  7º51’43,2”W
Localización en Mapas de Google
info@novarestaurante.com
www.novarestaurante.com
Estrela Michelín
Guía Repsol
9 puntos Verema
Tripadvisor: lugar 54 de Galicia