por que gosto tanto de portugal

Pois por todo.
Podería acollerme á historia e chorar de envexa (sa envexa) polo 25 de abril, ou tirar aínda máis atrás e achar que non hai que ir tanto máis atrás para saber que somos os mesmos. 
E polo idioma, pola paisaxe, polos costumes, polo fado, por Siza Vieira, polo Douro, pola gastronomía, por Lisboa, polos viños, por Saramago, polo xeito de ser, por Pessoa, pola gastronomía, pola fortaleza…

Pero non. Hoxe veño cun novo motivo que engadir ao encanto. 
Imaxinade a situación.
Escapada de fin de semana a Lisboa. Sábado. Arredor da unha do mediodía. Na procura do Mercado do Campo de Ourique para comer.
(Por certo, modelo que está a poñerse de moda en Lisboa –Campo de Ourique  e Mercado da Ribeira– e en Porto –Mercado do Bom Sucesso, en Boavista–, e que consiste en reformar os vellos mercados para incluír, ademais dos postos de froita, peixe, queixo… orixinais, outros de delicatessen portuguesas e unha zona de balcóns de restaurantes da cidade que ofertan variedade de pratos a moi bo prezo para comer nun enorme espazo común. Unha boa alternativa para diario en Lisboa ou Porto).
Pero sigamos. Non teño moi claro por onde estamos e o coche de atrás (un Mercedes SLK) que me fai sinais coas luces; paro; unha muller loira bastante nova, fermosa, cun fillo de catro ou cinco anos que nos mira con ollos de estranxeiro vén canda min e dime que levo unha das rodas de atrás no chão.
Nervios, preocupación, deseperación. ¡E agora que facemos!?
A muller ofrécese amablemente a levarnos a un taller de confianza y ademais próximo; deixo que pase e a seguimos. Non máis de cinco minutos e chegamos a un local destartalado… pechado (xa pasa da unha). Não há problema. A muller condúcenos a unha segunda oficina… que resulta estar, tamén, pechada. Pregunta a un taxista que lle dá explicacións para achegármonos á sucursal dunha desas cadenas internacionais… que tamén fica pechada. Sempre ao rabo do Mercedes deportivo visitamos, inutilmente, aínda outros dous talleres.
E xa por fin, contra as dúas e ao sexto intento, un sitio de rodas, como todos pechado, pero co persoal aínda na porta; dentro xa dos seus coches para empezar a fin de semana, pero na porta. A nosa valedora pregunta polo xefe e tarda cinco minutos en convecelo; descoñezo o ton e os argumentos pero seica non resultou doado; as maneiras, así de primeiras, non son moi amigables… pero abren o taller e, alá para as dúas e media pasadas, terminan de solucionar o noso problema.
Non sei que dicir. Grazas, muller. Muito, muito obrigado.

Ademais de dúas comidas nos mercados lisboetas, a cea máis gratificante foi no 100 maneiras, un local de moda no barrio de moda (o bairro Alto) altamente recomendable. Imprescindible reservar.
Menú de dez pratos (55€) coa posibilidade de dúas seleccións de viños de maridaxe, unha ‘normal’ de 35€ persoa e outra especial que andaría polos cincuenta.
Local pequeno e abigarrado pero sen risco de mesturarte nas conversas dos demais ou de que entren nas túas; nunha liña de cosmopolitismo de altura, as palabras son en mil e un idiomas diferentes.

De esquerda a dereita, de arriba abaixo e despois do aceite cunhas pingas de módena:
Estendal do Bairro: Bacalhau desidratado con molho ioli de coentros e pementos.
O Brejo Largo: Ostra carabineiro e ouriço-do-mar em espuma de ostra e clorofila de coentros e rúcula.
Nem tanto ao Mar Nem tanto à terra: Batata recheada com queijo e cavala fumados, bolinhas de bacalhau e ostra recheada com presa de porco preto e batata rate.
Madame Butterfly: Rosbife recheao de foie-gras e funcho com molho dashi.
Santa Sardinha: Sardinha com queijo fumado, areia de broa, chalota em balsâmico e coentros fritos.
Bacalhau à Eusebio: Bacalhau braseado com puré de tremoço e creme béarnaise.
Jack Sparrow: Caviar de pêra bêbeda com sorbet de funcho.
Ultimo Acto: Lombo de borrego com pistáchio, puré de alho e legumes confitados.
Final Tropical: Cheesecake de piña-colada.
Final Feliz: Esfarelado de brownie com gelado de iogurte.

Restaurante 100 Maneiras
Ljubomir Stanisic
r/ Teixeira 35
1200-459 Lisboa
Telefone: +351. 910 307 575
info@restaurante100maneiras.com
Web
Localización en Mapas de Google
GPS: 38º42’52,8”N  9º08’41,4W
Repsol
BCBM
Lo mejor de la gastronomía
TripAdvisor
Michelín

QUE VERGOÑA!!!!!

Pasaron dez anos xustos desde que Viviana Cardona –cociñeira colombiana– gañou o VI Campionato de tortilla de patacas de lomejordelagastronomia.com
Díganme se non é unha auténtica vergoña. Houberon de pasar dez anos para dar comprida resposta ao compromiso de visitar La casa de las 5 puertas.

Sobre a base dunha casa de finais do século XIX no casco vello de Pontevedra, a rehabilitación-decoración pretendía manter a esencia orixinal da tradición cun aporte de novidade. Granito e madeiras orixinais fronte a paredes enteiras pintadas na cor granate que identifica ao restaurante. Mínimos elementos decorativos agás unha importante e colorida colección de gravados de artistas galegos do século XX.
Resultado moi satisfactorio; diferentes comedores, pequenos e acolledores, coa pretendida mestura de tradición e modernidade. O noso comedor, o principal –cheo as 2.30–, ampla cristaleira a pequeno xardín que, ademais de luz natural, aporta un plus de cor e satisfacción.

A carta, suficiente e variada, xoga coas racións de picar –non en van Las 5 puertas autodefínese como ‘viñoteca’– e os pratos para unha comida de corte máis tradicional. Nas entradas están as racións que poden acompañar ao viño (ensalada especial, ensalada de bacallau, croquetas, revolto de mazá e foie, ovos rotos…) e nos apartados de peixe e carne ofrecen unha mestura de racións para compartir (o polbo –á feira ou gratinado con queixo san Simón– ou a croca con verduriñas e patacas fritidas) fronte a pratos como as cocochas de bacallau en mollo verde, o peixe do día segundo mercado, o solombo de porco ibérico con puré de castañas ou o entrecosto de tenreira laminado con ovos, patacas e pementos asados.
Moi destacable carta de viños para dar fe da vocación vinícola, e algo que nos tempos que corren se agradece nun restaurante: serven o viño por copas.
Bebemos dúas copas de Austum (Ribera do Douro) e un auga grande.

Como vén sendo habitual cando existe a posibilidade, facemos un pequeno menú para compartir.
Comezamos polos Espárragos verdes gratinados con mollo de queixo. Moi bos. O espárragos no seu punto, ao dente; mollo base semellante a unha bechamel cun aire de tomate e o queixo para gratinar por riba. Nalgún momento o queixo, moi suave, pérdese no mollo.

A ansiada tortilla, coas peculiaridades propias, responde ao mérito de ser, no seu momento, a mellor de España.
A tortilla é moi fina e pequena; esaxerando un pouco case pasaría por unha tortilla francesa de pataca; sérvena nun prato de sobremesa. A pataca, partida en dadiños moi, moi pequenos, é boa e rica, saborosa en si mesma no conxunto da tortilla. Trátase dunha tortilla do modelo ovo pouco callado –e tamén pouco batido– e é así que resulta zumarenta, rica en contrastes, aveludada, en fin, unha delicia.

Filloa recheada de peixe sapo e lagostinos con mollo biscaíño.
Dentro da liña dunha cociña internacional e burguesa dos anos 60-80 do pasado século. Resulta moi sutil, saborosa, moi agradable; acertada elección a do arroz branco como acompañamento. Dá a talla no contexto da comida.

Mais o auténtico bombazo da comida chegaría coas sobremesas. As dúas toman como base o queixo galego aínda que con preparacións e texturas diferentes; un, en forma de mouse, complétase coa mouse de chocolate negro; o segundo, servido en copa, é unha saborosa interpretación do tradicional queixo con marmelo.

Boa comida co valor engadido de que pagamos 21€ cada un.
Indiscutiblemente, para volver.
Quizá unha noite –sen coche– para compartir a tortilla cunha selección de ibéricos e unha botella dun bo viño tinto…

Claro que para VERGOÑA, a do título da entrada –con maiúsculas e todos os signos de admiración que poidan caber–, vergoña allea pola placa en cuestión.
O novo edificio do Museo de Pontevedra merece unha visita. Paréceme moi logrado o xeito de estar dentro dun edifício do ano 2013 sen perder a sensación de moverte polo casco histórico de Pontevedra (por certo, tamén excepcionalmente rehabilitado e coidado).
Quedará para a posterioridade e as xeracións futuras poderán ler, que a ampliación do museo de Pontevedra foi inaugurado por tres señores cuxo único mérito foi pagar as obras cos cartos de todos os españois, de todos os galegos e de todos os pontevedreses (intúo que, pola parte que lle toca a cada un dos señores en cuestión, os pontevedreses pagaron por partida triple).

As xeracións futuras, para saber quen foi o auténtico pai da obra, o arquitecto, haberán de realizar a correspondente investigación en internet. E así descubrirán que non foi un senón dous, Jesús Ulargui Agumuza e Eduardo Pesquera González, do estudo UP Arquitectos.

 

É como se quen pasase á historia da Mona Lisa fose, unicamente, Giocondo esposo daquela e contratista e pagador do cadro. Cantos sabemos, despois do paso do tempo, quen foi Francesco Bartolomeo de Giocondo e que méritos acumula para pasar deste xeito á historia? (agás, claro está, o de ser o esposo de Mona Lisa).

La casa de las 5 puertas
Avda. Santa María 8
36002 Pontevedra
Tel: 986 851 948
E-Electrónico
Web
Ocupa o lugar 47 entre os 500 restaurantes galegos de C,LE
A tortilla de patacas alcanza un 8,5 en lomejordelagastronomía
Guía Repsol
Recomendado pola Guía Lonely Planet

así, si

Vén esta entrada como consecuencia da anterior (Así, non).
Ou quizá non todo é o que semella e neste caso todo resulta ao revés: sentinme obrigado a escribir aquela despois de pensar e gozar con esta.

É un dos meus favoritos e hoxe, despois duns anos sen poder facerlles unha triste visita, comemos con Pepe Vieira.
Iamos cun menú pechado:
Snack, Tosta de millo Corvo con ceviche de xurelo, Tomate, tetilla e ceboliña caramelizada con vinagreta sinxela de mel de flores, Guiso de chocos na súa tinta con crema aireada de pataca, Hovo fritido do revés, Torta de Santiago semilíquida. Tres viños maridados. Prezo, tamén pechado, 40€ persoa.

Trátase desas webs que lanzan ofertas durante un período limitado de tempo.
Coñecía a experiencia de Maruja Limón (Un éxito rotundo) e o acerto animounos a repetir en Pepe Vieira; a proposta, textual, é a reproducida máis arriba.
En ambos casos foi a través de LetsBonus.

Snacks: olivas aliñadas e Pan de pita con tomate seco e parmesán.
Servidos con Cava: Alba, Brut Reserva de Raventós i Blanc.

Caldo Galego.

Ceviche de xurelo con remolacha, ravo e vinagreta.
Viño branco: Albariño Castro Martín.

Pescada do pincho rebozada en ovos de curral, con maionesa de lima.

O Tomate, tetilla e ceboliña caramelizada con vinagreta sinxela de mel de flores.

Cocido.
Viño tinto: Vía Romana, mencía de, 2010?

Torta de queixo de cabra Payoyo
Viño doce: Alambre 2007, Moscatel de Setúbal de J.M. da Fonseca.

Petits Fours.

Cafés.

Fantástico.
Xa vedes; ao final, a oferta anunciada… pero ampliada e mellorada sensiblemente. Algún cambio por obriga do mercado; o resto podería evitarse para manter o concepto de sostibilidade; estaban fóra do guión o cava, o caldo, os bocadiños doces do final, o café… Poucos que fan un moito.
Visto o visto e como conclusión, creo que o modelo de Pepe Vieira non debe resultar moi sostible. Se a un prezo moi, moi axustado se lle engaden por riba servizos non programados, a falta de rendibilidade pasa a ser evidente.
Agora si, calquera intento de comparar os 40€ de Pepe Vieira Camiño da Serpe cos 30 da nosa comida de Nadal (Así, non), rolda o cómico.

Claro que a clase, a categoría, o savoir faire, os motivos de que Xosé Cannas (sen esquecer a Xoan e a súa man para descubrir viños astronómicos a prezos terrestres) sexa un dos meus galegos favoritos quedaron, unha vez máis, en evidencia.

Como é a primeira vez que traio o Pepe Vieira ao blog, aí vai a ficha:

Pepe Vieira Camiño da Serpe
Xosé Torres Cannas
986 741 378
Camiño da Serpe s/n. Raxó
Poio (36992)
E-Electrónico
Web
Web de Os Nove
GPS: 42.409343ºN   8,754527ºW
Localización en Mapas de Google
Algunhas distincións:
2 sol Repsol
1 estrela Michelín
8,0 puntos en Lo mejor de la gastronomía
7,6 puntos en Verema
1º nivel na Guía de restaurantes de Galicia de La voz de Galicia
Etc…

os mellores restaurantes de galicia. fontes

Trátase dun proxecto que vén de vello.
En concreto desde que fixen este mesmo estudo para o Norte de Portugal.
A cuestión central era ver o trato que dan as guías gastronómicas aos restaurantes galegos e logo contrastar estes datos coas opinións das xentes de á pé.

   

Para o primeiro paso, apenas había dúbidas: Repsol e Michelín son as guías de máis difusión e, a día de hoxe, case as únicas que sobreviven á crise; clásicos como Gourmetour xa son historia.
A principal discrepancia comigo mesmo foi no momento de decidir se Lo mejor de la gastronomía entraba no estudo ou non. Ao final, entre a sona de elitistas e o criterio un tanto caprichoso que se lle adxudica nalgúns círculos gastronómicos, decanteime por non incluílo. E todo caso, estes son os seus datos: Casa Solla, Marcelo, Culler de Pau e Pepe Vieira, 8 puntos sobre dez. Banastería, Casa Pardo, El Refugio, Galileo, Rotilio, Maruja Limón e Playa Club, 7 puntos, e Mesón O Pote, 5,5 puntos.

  

O problema de máis peso xurdiu á hora de coñecer a opinión dos usuarios.
O primeiro sesgo atopámolo en que os datos deben saír necesariamente de Internet, polo que a poboación xa ten un claro elemento de desvío. Sen valorar nin o sentido nin a intensidade desta desviación, está claro que existe e debemos considerala.
O segundo elemento a ter en conta é que, para adquirir algún valor, o número de opinións ou valoracións dun mesmo local debe ser significativo. Non nos vale un restaurante cunha altísima cualificación resultado de catro opinións (ninguén nos garantiza que non se trate dos votos do dono, de dous dos seus curmáns e do cuñado).
Tampouco nos valen as opinións que asoman desde blogs coma o presente.

            

Son moi poucos os sitios Web dedicados á restauración nos que os usuarios podemos participar e puntuar.
Se ben Zagat é un peso pesado neste perfil, a súa penetración en Galicia é practicamente nula. Haberá que estar ao loro para ver que xiro toma despois de ser fagotizada polo xigante Google.
Verema é outra páxina de éxito…  limitado ao que é o seu inicio e interese central: os viños. A sección de restaurantes non pasa de ser anecdótica; entre os galegos, son poucos os que acumulan máis de 5 opinións; atopar restaurantes con máis de 10 votos resulta case imposible. De todas maneiras, utilizamos os datos de Verema de cara a desfacer empates na puntuación.

O único site que empeza a asomar timidamente a cabeza no tocante á participación dos usuarios é TripAdvisor. Son moitos os restaurantes que pasan dos dez votos e hainos que chegan aos cincuenta.

Do resto, intentos como atrapalo.com ou guiadelocio.com, non merecen nin a mención. Por certo, e neste senso, destacar que a sección de participación de usuarios de viamichelin.com tamén carece de fiabilidade: un restaurante como Solla, con unha estrela na guía, ten 2 votos de afeccionados.

En próximas entregas veremos o xeito concreto de facer a clasificación (Os mellores restaurantes de Galicia. Metodoloxía) e, claro, os resultados obtidos (Os mellores restaurantes galegos. Resultados).