como, logo existo

a árbore da veira

En abril de 2011 resumía o noso paso por Alborada como Unha comida memorable.
Logo, e sen rubor, chegaba a incluír aquela comida entre os meus particulares referentes gastronómicos e a Luis Veira ao nivel de Toñi Vicente ou Sergi Arola.
Por fin, e tras dura batalla con nomes como The Yeatman ou o DOP de Rui Paula, aquela comida, aquela experiencia no Alborada, pasaría á nosa pequena historia como a comida máis satisfactoria do ano 2011.

Hoxe, tres anos despois, xa era tempo de coñecer o proxecto particular de Luis Veira, tamén en A Coruña: A árbore da Veira.
E nesta mañá de sábado de decembro, bastante desapracible, alá nos fomos.

Fotos 1 e 4 da web do Árbore de Veira

O local é pequeno; estreito na entrada, con zona de espera, e máis aberto ao fondo. Seis mesas; todas ocupadas (non é doado conseguir mesa).
Decoración moi limpa e clara, especialmente agradable, con referencias constantes á natureza e detalles pouco usuais que dan unidade e personalidade e que se agredecen (os grandes fotomurais das paredes ou as esculturas que adornan todas as mesas).
Servizo perfecto.
Dous menús diferentes: o raíz, formado por snaks, 8 pratos, 2 sobremesas e petit fours, e o árbore, a base de snaks, 12 pratos e 3 sobremesas. 50 e 65 euros respectivamente. A lista de viños é limitada (arredor de 30 referencias) e non moi usual, pero seica foi elixida específicamente para satisfacer diferentes gostos e prezos e, en todo caso, unha maridaxe perfecta cos menús.
Decidímonos polo menú raíz e por un Romántica, crianza da Ribeira do Douro, de 2011. Boa elección.

Os snacks, por orde de aparición: Gin fizz, olivas sféricas, manteiga de tomate e pemento, crukis de roquefort e paixón, cucurucho con tartar de xurela, caramelo de cebola con bacon e avelá, camarón tomando o sol.
Uns máis dominantes, outros dominados eles mesmos pola sutileza da preparación ou mesmo da presentacion; todos ricos; sen preferencias.
Podo reproducir, textuais, os entretementos, pois unha folla de oblea co nome de todos eles forma parte dos propios snacks.
A partir de aí, a miña feble memoria pérdese nunha amalgama de sabores, olores, texturas, imaxes…; dos oito pratos apenas sei informarvos máis que de pequenos detalles.

Os espaguetis de pemento, a xa famosa cereixa de foie, as vieiras, a navalla (a que para min talvez foi o bocado máis plano), o saquiño de masa de arroz co mollo de cogumelos, o fantástico guiso de setas con ovo a baixa temperatura (fotos 5 e 6, antes e despois de remexer o ovo co resto de compoñentes), a sorpresiva pescada sobre caldo de repolo (outro momento estelar) e, xa por fin, a carne con verduriñas.
Agora, ordenando as fotos, vexo que foron nove e non oito os pratos.
Mellor. Un momento máis para gozar dunha auténtica festa dos sentidos. Un menú con moito de galego, con enormes doses de creatividade, con diversidade de produtos e técnicas, con auténtica mestría.

Das sobremesas, xa vedes, a interpretación en tres variacións dunha mazá (xeado, zume e torta) e a torrada.

Claro que, estando xa todo o peixe vendido, aínda quedaba outro momento ‘distinto’, de éxtase, de pura creatividade (e nunca mellor dito).
Cos cafés, os petit fours son presentados por un dos cociñeiros que, paseniño, explicando todos os pasos e ingredientes, vai despregando cada bocado sobre un lenzo en branco co resultado final que vedes abaixo.

Xa vedes, comparada con outras, nesta entrada non dou demasiados detalles.
Quizá polas eivas da memoria.
Tal vez porque empezo a facerme maior e vou aprendendo que nisto das cousas do comer non é cuestión de diseccións, de análises a fondo, de tentar descubrir ingredientes ocultos, de memorizar…
Non.
Todo debe reducirse a sentir e gozar do momento.
A cociña, como escribía Grombich da arte, non hai que entendela, non, só sentila.

E a Árbore de Veira está na vangarda dos restaurantes galegos deseñados, de punta a rabo, para facernos sentir.
Un último comentario. Nos tempos de crise (e tamén nos de vacas gordas), o custo é un aspecto ao que estou a darlle unha importancia crecente; paréceme case de milagre que o menú ‘curto’ (!!!) de Luis Veira que acabades de gozar comigo se vaia ‘soamente’ aos 50€.
Chapeu.

Árbore da Veira
Luis Veira
Rúa san Andrés 109
15003 A Coruña
Teléfono: 981 078 914
Web
Pecha o domingo
GPS: 43° 22' 9.0552" N 08° 24' 14.3964" W
Localización en mapas de Google
Repsol: 1 sol
Michelín: 1 estrela
TripAdvisor

miscelánea gastronómica

Está nun espazo que forma parte da miña infancia pero nun lugar concreto que pasa algo desapercibido para a memoria. Fronte ao muro da estación. Entre as rúa México e Vázquez Varela. Un pouco máis arriba do cartel do cine Ronsel.

Escoitara a publicidade e, a verdade, non me parecía moi afortunada, no tiraba por min como se supón debe facelo un bo anuncio. Despois de varias opinións de confianza, e facéndome máis forte que os meus propios prexuízos, decidín darlle unha primeira oportunidade en forma de menú do día.
Non levaba cámara, así que as fotos dos pratos son do móbil, e o resto roubadas da páxina do propio restaurante.

O local é moi agradable. A decoración, baseada no granito visto, nos cadros e nos toques de cor granate, pareceume moi lograda. Consta de catro espazos diferentes; un exterior, digamos, para fumadores, a zona de bar, un pequeno comedor ‘de diario’ e gran comedor do fondo.
Hoxe, martes, o comedor está practicamente cheo e vemos pasar un gran grupo para o comedor grande.
O menú do día consta de entrante (tres a elixir), prato (tres a elixir), pan, bebida e sobremesa (dúas a elixir) ou café, a un prezo de 12,90€, e coa particularidade de que tanto un dos entrantes coma un dos pratos son un pouco máis ‘gourmets’ que os outros dous, e teñen un pequeno sobreprezo. Vexo ao meu arredor que non son moitos, pero si hai quen opta por algunha das versións especiais.

Carmen pide a crema de cabaza con labras de foie e eu o Lombo de sardiña afumada con compota de tomate. Calquera dos dous cun máis que meritorio nivel de elaboración e presentación para tratarse dun menú do día. Gustoume, especialmente, a sardiña co tomate.

No prato forte coincidimos: lacón con grelos.
É unha ración máis que xenerosa e estaba realmente bo; no seu punto de desalgado e de cocción (a verdade é que iso de ‘no seu punto’ pode resultar algo pedante; mellor, dicir, que estaba no punto que a min me gosta).
Se hai un ‘pero’ (que tecnicamente se cadra non debería mencionalo), está nos grelos; semellan cocidos lonxe do lacón e durante moi pouco tempo, respectando os puntos de cocción ao uso. Resultan máis naturais, máis ‘grelos’… pero un pouco bravos de máis; tería preferido o punto de cocción da miña nai e embebidos no sabor do lacón e o chourizo.

De sobremesa, unha de cada, unha Torta de mazá (receita bastante particular pero moi rica) e o Arroz con leite (sen ser un dos meus doces favoritos, o salteado con pasas ai que se saia un chisco da media e que entre especialmente ben).

Total, o dito, 25,80€ entre os dous para un menú do día con moi alto nivel.
Merece probar o menú á carta. Xa vos contarei.

Restaurante daVid
r/ Urzaiz 72
36204 Vigo
886 137 750
david@da-vid.es
Web
Facebook
GPS: 42.233681N, 8.714542W
Localización en Mapas de Google

por que gosto tanto de portugal

Pois por todo.
Podería acollerme á historia e chorar de envexa (sa envexa) polo 25 de abril, ou tirar aínda máis atrás e achar que non hai que ir tanto máis atrás para saber que somos os mesmos.
E polo idioma, pola paisaxe, polos costumes, polo fado, por Siza Vieira, polo Douro, pola gastronomía, por Lisboa, polos viños, por Saramago, polo xeito de ser, por Pessoa, pola gastronomía, pola fortaleza…

Pero non. Hoxe veño cun novo motivo que engadir ao encanto.
Imaxinade a situación.
Escapada de fin de semana a Lisboa. Sábado. Arredor da unha do mediodía. Na procura do Mercado do Campo de Ourique para comer.
(Por certo, modelo que está a poñerse de moda en Lisboa –Campo de Ourique e Mercado da Ribeira– e en Porto –Mercado do Bom Sucesso, en Boavista–, e que consiste en reformar os vellos mercados para incluír, ademais dos postos de froita, peixe, queixo… orixinais, outros de delicatessen portuguesas e unha zona de balcóns de restaurantes da cidade que ofertan variedade de pratos a moi bo prezo para comer nun enorme espazo común. Unha boa alternativa para diario en Lisboa ou Porto).
Pero sigamos. Non teño moi claro por onde estamos e o coche de atrás (un Mercedes SLK) que me fai sinais coas luces; paro; unha muller loira bastante nova, fermosa, cun fillo de catro ou cinco anos que nos mira con ollos de estranxeiro vén canda min e dime que levo unha das rodas de atrás no chão.
Nervios, preocupación, deseperación. ¡E agora que facemos!?
A muller ofrécese amablemente a levarnos a un taller de confianza y ademais próximo; deixo que pase e a seguimos. Non máis de cinco minutos e chegamos a un local destartalado… pechado (xa pasa da unha). Não há problema. A muller condúcenos a unha segunda oficina… que resulta estar, tamén, pechada. Pregunta a un taxista que lle dá explicacións para achegármonos á sucursal dunha desas cadenas internacionais… que tamén fica pechada. Sempre ao rabo do Mercedes deportivo visitamos, inutilmente, aínda outros dous talleres.
E xa por fin, contra as dúas e ao sexto intento, un sitio de rodas, como todos pechado, pero co persoal aínda na porta; dentro xa dos seus coches para empezar a fin de semana, pero na porta. A nosa valedora pregunta polo xefe e tarda cinco minutos en convecelo; descoñezo o ton e os argumentos pero seica non resultou doado; as maneiras, así de primeiras, non son moi amigables… pero abren o taller e, alá para as dúas e media pasadas, terminan de solucionar o noso problema.
Non sei que dicir. Grazas, muller. Muito, muito obrigado.

Ademais de dúas comidas nos mercados lisboetas, a cea máis gratificante foi no 100 maneiras, un local de moda no barrio de moda (o bairro Alto) altamente recomendable. Imprescindible reservar.
Menú de dez pratos (55€) coa posibilidade de dúas seleccións de viños de maridaxe, unha ‘normal’ de 35€ persoa e outra especial que andaría polos cincuenta.
Local pequeno e abigarrado pero sen risco de mesturarte nas conversas dos demais ou de que entren nas túas; nunha liña de cosmopolitismo de altura, as palabras son en mil e un idiomas diferentes.

De esquerda a dereita, de arriba abaixo e despois do aceite cunhas pingas de módena:
Estendal do Bairro: Bacalhau desidratado con molho ioli de coentros e pementos.
O Brejo Largo: Ostra carabineiro e ouriço-do-mar em espuma de ostra e clorofila de coentros e rúcula.
Nem tanto ao Mar Nem tanto à terra: Batata recheada com queijo e cavala fumados, bolinhas de bacalhau e ostra recheada com presa de porco preto e batata rate.
Madame Butterfly: Rosbife recheao de foie-gras e funcho com molho dashi.
Santa Sardinha: Sardinha com queijo fumado, areia de broa, chalota em balsâmico e coentros fritos.
Bacalhau à Eusebio: Bacalhau braseado com puré de tremoço e creme béarnaise.
Jack Sparrow: Caviar de pêra bêbeda com sorbet de funcho.
Ultimo Acto: Lombo de borrego com pistáchio, puré de alho e legumes confitados.
Final Tropical: Cheesecake de piña-colada.
Final Feliz: Esfarelado de brownie com gelado de iogurte.