arrocería o tamboril en compostela

Son un fanático dos arroces
Gústame facelos pero sobre todo debezo por comelos. Disque non teño mala man. Do que non cabe dúbida é de que o que si teño é moi bo dente para a maioría deles. Son de arroces secos, pero váleme case calquera; non me teño por nada purista.
Agora si, loitaría a capa e espada con quen hai uns días defendía as bondades dunha paella valenciana feita na ola a presión.

Tiñamos referencias varias e, aproveitando esta ponte de santos, alá nos fomos a Compostela a probar os arroces de O Tamboril.
A ubicación está ben, no ensanche, en República Arxentina, a medio paso do parlamento galego. A carta da porta anima: entradas varias (falsa tortilla paisana con ovos de curral, tixola de chipiróns ao tomillo limonero, polbo gratinado con queixo do país...), arroces (negro con chocos da ría, de peixes en caldeirada, de galo de curral, de xarrete de vaca...), pastas (frescas ou en fideuá), e larpeiradas surtidas (disque son especialmente boas); ademais, un menú do día consistente en aperitivo, arroz de setas de outono, xeado ou café e bebida, por 15€.

O local é bastante recollido, a decoración pouco definida, sen unha liña clara, pero consegue resultar moi agradable. Servizo atento e profesional.
Comezamos polo aperitivo da casa, unhas olivas e variantes en vinagre e, para confirmar a temporalidade da carta (o arroz de setas do día fala ás claras), pedimos as croquetas de boletus. Deliciosas.

Difícil decisión a do arroz.
Hainos á moda terra-mar (de berberechos e panceta afumada), rompedores (de lagostinos en crema de nécoras) e outros especialmente atractivos (o de croca de tenreira). Para ser a primeira vez e poder valorar tiramos por un clásico, o arroz abanda (con peixe sapo, calamar, gamba e lagostino).
Vén en barro, sequiño, no seu punto, coa costra por riba. Cun aire de alioli ou a pelo, sen disfrazar, son dous bocados radicalmente distintos pero os dous igual de fantásticos.

Os problemas volven coa carta de sobremesas. En realidade están a mudar o menú e as sobremesas cantadas non coinciden coas anunciadas na carta.
Pedimos a Torta de galleta, crema e chocolate quente (Carmen) e a Escuma de iogurt con puré de mazá.
Efectivamente, calquera dos dous simplemente espectacular.

Co viño (un Pago del Vicario, Petit Verdot, Rosado de 2012, un Terra de Castela peculiar, escuro, case tinto, moi afroitado e aceptable de corpo, perfecto para o arroz), dicía que co viño e o café pagamos algo menos dos trinta euros por barba, prezo que considero moi axustado; un valor engadido a unha comida que xa tiña valorada como moi boa.

Local a ter moi en conta en Compostela para os arroces; deixar un bo oco para a sobremesa e valorar a conveniencia dun entrante, inda que sexa compartido.
Contando con que a carta cambia para adaptarse á tempada, seguro que volveremos a probar outros arroces.

Arrocería O Tamboril
R/ República Arxentina, 5
15702, Santiago de Compostela
Teléfono: 981 565 485
GPS: 42.873513ºN  8.545480ºO
Localización en Mapas de Google
Facebook

auténtica cozinha da terra

Na tradición cristiá aspectos como o sacrificio, a penitencia, o sufrimento, a aflición, son valores engadidos que ofrecer a un deus que eu non imaxino feliz ante o padecemento dos seus fillos.
Tanto, que chegaron a embeber a sabedoría máis popular e derivar en sentencias como aquela de que "quen algo quere algo lle custa".
En galego diriamos que para coller troitas hai que mollar o cu ou o de que non hai atallo sen traballo.

Levabamos anos agardando a oportunidade de visitar o Cozinha da Terra. Para nós, os galegos, queda, case, fóra do mundo. Mínimo, entre hora e media e dúas horas de coche nas que, no treito final, o GPS resulta ser un aliado imprescindible. Se a recompensa está en relación co esforzo, esta da Cozinha da Terra é dobre.
Trátase do restaurante da Casa Louredo de turismo rural e está en plena ruta dos móbeis, no lugar da Herdade, en Louredo, no municipio de Paredes.
O Cozinha da Terra figura practicamente en todos os listados portugueses de grandes restaurantes. Desde 2005 figura de xeito case ininterrompido como Garfo de Ouro da guía Boa Cama, Boa Mesa; é un dos destacados do crítico José Silva; mesmo chegou á lista dos 100 mellores restaurantes de Portugal-2010 do blog Mesa Marcada (lista elaborada por profesionais de todo Portugal).

Chegar ao lugar da Herdade é case unha aventura... pero paga a pena.
O local é unha vella casa de labradores avastados do s. XVII. Manda a pedra e a tradición. Diferentes espazos usados como comedor, pequenos pero suficientes, decoración mínima baseada en argumentos do que foi a propia casa.

Se ao contorno, á decoración, á cociña... lles sumas a feitura e o saber estar da propietaria, Teresa Ruão, sénteste felizmente transportado a ese século XVII do que fala a historia do local.

Ao sentar, na mesa atopas un pratiño de olivas outro do que semella un guiso de pataca e o pan. O guiso resulta ser un queixo macerado nunha allada moi, moi suave e con tropezóns de pasas e améndoa en anacos moi pequeniños. Un dos sabores do día, unha sorpresa deliciosa.

O viño pode ser da casa (branco ou tinto, maduro ou verde), ou ben da selección da carta. Pedimos o tinto maduro e resulta ser un Douro, dos Lavradores de Feitoria, do 2011, etiquetado para o Cozinha da Terra. É o viño dunha especie de cooperativa de dezaoito ou vinte pequenos produtores do Douro con quintas nas tres subrexións (Baixoe Cima Corgo e Douro Superior).
Un viño que sen ser un excepcional, dá a cara e mantén o tipo nos diferentes momentos da comida.

O paso seguinte é contestar a una pregunta moi sinxela, queren entrantes?
Contestamos que si e deixámonos facer. Na orde das fotografías: bola de carnes, setas salteadas, patantiscas de bacallau e gratinado de legumes.
Os catro simplemente exquisitos; por moito que en Portugal non guste este calificativo, non teño outra que utilizalo: catro bocados exquisitos.
Destacar algún deles? Pois se cadra, o máis popularizado, o que podes atopar en case calquera restaurante ou bar do norte de Portugal: as pataniscas. Poucas veces, por non dicir ningunha, tan esponxosas, tan suaves, tan saborosas, coa cobertura tan crocante como esta. Unha delicia. 

Todos os pratos fortes son preparados para dúas persoas. Despois de moito dubidar e dar voltas, decidímonos polo que a señora Teresa nos di que é un dos seus pratos estrela: o bacallau en bola de pan.
Para chegar a esta decisión houbemos de deixar na cuneta, e con moita dor de corazón, tentacións como os rojões de porco caseiro, o suflé de peixes e camaróns ou o arroz de pato (prato este que lle valeu ao Cozinha da Terra o 1º premio nacional no Concurso de Gastronomia em 2002).

O prato vén sendo un bacalhau, elixido, de posta alta e boa lasca, apenas escaldado, metido dentro dun pan, sobre cama de legumes, e cociñado no forno.
O resultado, unha marabilla. Contundente e excesivo, en especial despois de todas as entradas, pero din boa conta da miña parte.

As sobremesas, se isto é posible, avantaxan ao resto da comida na súa esencia de Portugal: auténtica cociña da terra, tradicional, popular, ao máis puro gusto portugués, cunha dozura que, no caso do meu prato, raia no empachoso.
Tomade nota: queique de noces con xeado de ovos-moles e mollo de crema de ovo. A revista Visão Gourmet valorou esta combinación como unha das dez mellores sobremesas de Portugal.

Se a todo o anterior sumamos unha factura que estivo arredor dos 30€ por cada un dos dous, e que vivimos o momento que economica e gastronomicamente nos toca vivir (as diferentes entradas de Jorge Guitián sobre o que el deu en definir como posibilismo, ou de como adaptarse -que non degradarse- resultan moi esclarecedoras neste senso), se imaxinas que a comida de hoxe ben podería 'valer' 90 ou 100€ e custou 60, o resultado é unha valoración altísima para esta Cociña da Terra. Un lugar que, malia localización, resulta altamente recomendable.
Haberemos de volver. Seguro. E espero poder levar con nós aos nosos compañeiros de deveceres portugueses: Pepe e Merce, e Luis e Luz.
O Cozinha da Terra é deses lugares para compartir sensacións. Tamén para compartir e poder probar eses segundos pratos de ración dobre.

Cozinha da Terra
Teresa Ruão
Lugar da Herdade, 8
Louredo. 4580-582 Paredes
Teléfono: 351 255 780 900
E-Electrónico
Web (algunhas das fotos insertadas na entrada son da web)
GPS: 41º14'09"N   08º20'45"
Localización en Mapas de Google

cen por cen portugal

O sábado comimos en Braga. Pepe e mais eu.
Non levabamos nada preparado pero si sabíamos os dous que queríamos algo novo, distinto, escapar do de sempre, o Inácio, a Cozinha da Sé, os centros comerciais...

Por unha vella referencia sen concretar, caímos no restaurante Paulo Padeiro.
Está lonxe de toda guía turística, nunha ruela de terceira categoría por Carandá.
Por fóra nada de especial, un de tantos, sen reclamo de ningún tipo que anime a entrar. E, dentro... outro tanto, tres cuartos do mesmo: feitura típica de bar de barrrio reconvertido a restaurante.

Local non moi grande e un tanto agoniado, balcão de granito gris que xa non é tal, sillas e mesas de madeira maciza estas protexidas por baixomanteis granate, algún cadro de flores, moito ruído, diversas referencias á autocompracencia... e, como non!, paredes incondicionais do Sporting de Braga teimudas por destacar unha historia recente de éxitos deportivos máis que salientables nun estadio que, pola súa arquitectura, traspasa fronteiras.

Sábado ao mediodía, a unha e cuarto (portuguesa), e o Paulo Padeiro está a tope. Unha mesa de non menos de vinte persoas, outra con oito, un par delas con catro e varias, como a nosa, ocupadas por parellas.
O servizo é amable, rápido e eficiente. Carta bastante curta a base de propostas portuguesas nas que destacan un bacallau e o cabrito ao forno, este, sen dúbida, auténtica estrela do local. Para o viño, deixámonos enganar pola camereira, unha muller da nosa quinta, que non disimula a súa orixe rural portuguesa e posuidora duns riscos faciais especialmente agradables.
Monte das Servas Escolha 2011 (Alentejo). Sen irse no prezo (10€), máis que digno para apoiar o cabrito.

De petiscos, unhas olivas fantásticas e unha pasta de untar, de atún con diversas verduras, que non se queda atrás.

O cabritiño dá cumprida resposta á sona que lle precede. Algunha punta algo seca e churruscada de máis (os inconvenientes do forno), pero en xeral no seu punto: tenro e moi saboroso.

De acompañamento trae unhas pataquiñas simplemente extraordinarias. A sabedoría de Pepe apunta que están cocidas en caldo antes de entrar ao forno co mollo do cabrito. A maiores pedimos arroz e unha ensalada.

A oferta de sobremesas volve a ser digna representante dos doces típicos do norte de Portugal. Decantámonos polas mousses, Pepe de maracullá e eu a inevitable de chocolate, nesta ocasión, e como novidade, o camareiro ofrece botarlle un grolo de whisky que, a verdade, non aporta nada. Penso se non tería sido máis axustado unhas pingas de coñac.
O prezo está dentro dos límites do razoable. Pagamos algo menos dos 20€ cada un. Non é ningunha ganga e menos tratándose do Portugal da crise, pero o viño e os acompañamentos que pedimos a maiores axudan a comprender mellor o prezo.
Seica unha comida de diario, cun viño máis acorde coa casa e o cabrito unicamente coas súas pataquiñas, o prezo sería máis axustado.
Coas matizacións anteriores, estamos ante un local tipicamente portugués que resulta máis que recomendable.

Ao rematar a comida, agradable paseo polo Mercado cultural de Carandá.
Nace como mercado da man de Souto de Moura (como o estádio) e, cando os centros comerciais substitúen aos mercados de toda a vida, o propio Souto fai o proxecto de reconversión a espazo cultural.
Está un chisco abandonado pero paga a pena.

Paulo Padeiro
Américo Ferreira Carvalho, 95
4710-217 Braga
965 242 333
GPS: 41° 32' 43.76"N,   8° 24' 54.76"W
Localización en Mapas de Google